 |
Vaktiyle bir derviş, uzun yaşamının sonunda nefisle mücadele erdeminin doruklarına ulaşır. Meşrebin adabınca artık bundan sonra her türlü süsten, gösterişten arınacak, varlıktan da vazgeçecektir.
Ancak iş sadece yamalı bir hırkaya razı olmaktan ibaret değildir. Her türlü görünür süslerden de arınması gerekmektedir. Saç, sakal, bıyık ne varsa hepsinden.
Derviş usule uymak için soluğu berberde alır ve vur usturayı berber efendi der. Berber dervişin saçlarını kazımaya başlar. Derviş aynada kendini seyretmekte ve geçmişini düşünmektedir.
Başının sağ kısmı tamamen kazınmıştır. Berber usturayı tam diğer yana vuracak iken, yağız mı yağız, bıçkın mı bıçkın bir kabadayı içeri girer. Berber koltuğunda oturan dervişin yanına yaklaşır, başının kazınmış kısmına okkalı bir tokat atarak:
«Kalk bakalım KABAK, kalk da BİZ TIRAŞ olalım diye kükrer. »
Dervişlik bu ya…
Sövene dilsiz, vurana elsiz olmak gerek. Derviş de bu kaideyi bozmaz. Ses çıkarmaz, usulca kalkar yerinden.
Berber ise mahcup, fakat korkmuştur. Ses çıkaracak hali bile yoktur. Kabadayı koltuğa oturur, berber tıraşa başlar.
Küstah kabadayı bir tokatla yetinir mi hiç. Tıraş esnasında da dervişi aşağılamaya ve alay etmeye devam eder.
«KABAK aşağı, KABAK yukarı. »
Nihayet tıraş biter, kabadayı dükkandan çıkar. Henüz birkaç metre gitmiştir ki, gemden boşanmış bir at arabası yokuştan aşağı hızla üzerine gelir.
Kabadayı şaşkınlıkla yol ortasında kalıverir. Az sonra iki atın arasında ki sivri çeki oku kabadayının karnına dalıverir. Kabadayı oracığa yığılır, kalır.
Ölmüştür. Görenler çığlığı basar.
Berber ise şaşkındır. Bir ölümlü manzaraya, bir de dervişe bakar ve dayanamaz sorar :
«Ceza biraz ağır olmadı mı derviş efendi ?»
Derviş mahzun, hüzünlü ve düşünceli cevap verir:
«Vallahi ben gücenmedim ona. Hakkı mı da helal etmiştim.
Gel gör ki bana ait gözüken O KABAĞIN DA BİR SAHİBİ VAR. BEN DEĞİL AMA, SANIRIM ESAS SAHİBİ GÜCENMİŞ OLMALI. »
750 kere okundu.
|
Bayraktar
08.03.2009 00:48:58
Ziyaretçi |
Yobazsavar
