|
7. TARIM
Avrupa
Birligi’nin Ortak Tarım Politikası (OTP); gıda yetersizliklerinin önüne
geçilmesini, tarımda çalısan kesimin gelir düzeyinin artırılmasını, piyasa
mekanizmaları arasındaki farklılıkların giderilmesini ve istikrarın
saglanmasını, üretim standartlarıyla tarım teknolojisinin gelistirilmesini
ve dolayısıyla verimliligin artırılmasını, tarımsal üretim araçlarının
etkili kullanımının ve ürün arzı güvenliginin saglanmasını, tarımdaki en
önemli faktörlerden biri olan isgücünün optimum kullanımının temin
edilmesini, tüketicilere daha gerçekçi ve uygun fiyatlar sunulmasını ve
fiyatların üye ülkeler arasında haksız rekabete yol açmasının önüne
geçilmesini hedeflemektedir.
Bu
hedeflere ulasabilmek amacıyla Avrupa’daki tarım sektörü için ortak bir
politika belirlenmesi kararlastırılmıs, 1 Ocak 1958 yılında yürürlüge
giren Avrupa Ekonomik Toplulugu Antlasması ile OTP’nin yasal temeli
olusturularak ilkeleri belirlenmistir. Tek pazar ilkesi ile tarım ürünleri
OTP kapsamında üye ülkelerde serbestçe dolasabilmekte, üye ülkelerin
birbirleri ile olan ticaretinin önüne gümrük vergileri, kotalar ve benzeri
engeller koyulmamaktadır. Topluluk tercihi ilkesi ile, Topluluk içi
piyasalarda üye ülkeler tarafından üretilen tarım ürünlerine öncelikli bir
rejim uygulanmaktadır. Böylelikle üçüncü ülkelerde üretilen ürünlere karsı
Topluluk üyesi ülke ürünleri tercih edilerek Topluluk tarım sektörü
korunmaktadır. Mali dayanısma ilkesi ile de, diger iki ilke çerçevesinde
uygulanan ortak politika dogrultusunda yapılan harcamalar, ortaklasa
olusturulan bir bütçeden ve AB üyesi ülkelerin tamamının katkısı ile
karsılanmaktadır.
Topluluk bütçesi içinde 1962 yılında olusturulan özel bir fon ile mali
sorumlulugun ortak paylasımı saglanmıstır. Tarımsal Yönlendirme ve Garanti
Fonu (FEOGA) ile OTP giderleri karsılanmaktadır. FEOGA Garanti Bölümü,
fiyat ve pazar politikasının isleyebilmesi için gerekli olan harcamaları
finanse etmekte ve Birlik bütçesinin %45’ini olusturmaktadır. Yönlendirme
Bölümü ise tarımsal yapıların iyilestirilmesine yönelik yapılandırma
çalısmaları ile kırsal bölgelerin kalkınmasında kullanılmakta ve AB
bütçesinin %3’ünü olusturmaktadır.
Tarım
politikası, AB’ye katılım için tamamlanması gereken müzakere baslıklarının
en genis olanıdır. Hayvan ve bitki saglıgı alanlarındaki mevzuat dısında,
bu baslık üyelik tarihinden itibaren yürürlüge girecek düzenlemelerden
olusmaktadır. Katılım asamasında önemli olan nokta, aday ülkenin Topluluk
müktesebatını uygulayabilecek durumda olup olmadıgıdır. Bu dogrultuda
müktesebatın bütünüyle ulusal mevzuata aktarılması aday ülkeler için
önemli bir görevdir. Tarım konu baslıgı baslıca asagıdaki alt baslıklar
halinde müzakere edilmektedir:
•
Yatay konular: Tarımsal Garanti ve Yönlendirme Fonu / ticaret
mekanizmaları / kalite politikası / organik tarım / çiftlik sayımı veri
agı / devlet yardımları.
•
Ortak piyasa düzenleri: ekilebilir ürünler / tahıllar / yaglı tohumlar /
proteinli ürünler / islenmis tahıllar / patates nisastası / bakliyat /
pirinç / seker / lifli ürünler / meyve ve sebzeler / sarap ve alkol / muz
/ zeytin yagı / tütün.
•
Hayvansal ürünler: süt ve süt ürünleri / sıgır ve dana eti / koyun ve keçi
eti / domuz eti / kümes hayvanları.
•
Yapısal politika, kırsal kalkınma ve ormancılık.
•
Veterinerlik mevzuatı: =ç Pazar kontrol sistemi / hayvan kimligi ve kaydı
/ dıs sınırlarda kontrol / hayvan hastalıkları kontrol önlemleri / hayvan
saglıgı – canlı hayvan ve hayvansal ürün ticareti / kamu saglıgının
korunması / hayvan refahı / zootekni mevzuatı.
•
Bitki saglıgı mevzuatı: zararlı organizmalar / tohum kalitesi ve gübreler
/ bitki çesitliligi hakları / bitki koruma ürünleri - ilaçlar / hayvan
beslenmesi. |
