|
15. SANAYİ POLİTİKASI
Sanayi
Politikası, malların serbest dolasımı, dıs ekonomik iliskiler, enerji,
sermaye, çevre, bilim ve arastırma, devlet yardımları ve rekabet, sosyal
politika ve istihdam gibi diger politika alanlarıyla kesisen bir yatay bir
politika alanıdır. Bu müktesebat baslıgı altında genel sınai rekabet
politikasına iliskin sektörel bazı düzenlemeler üye ülkeleri baglayıcı
nitelikte olmamakla birlikte, Avrupa Toplulugu’nu Kuran Antlasma’nın (Roma
Antlasması) “Sanayi” baslıklı 130. maddesi bu konuda yol gösterici nitelik
tasımaktadır. 23 Temmuz 2002 tarihinde sona eren AKÇT Antlasması’na
dayanan konuya iliskin bazı hükümler ise bugün geçerliligini yitirmistir.
Rekabete dayalı piyasa ekonomisinin güçlendirilmesi, düzenleyici
altyapının yenilikçiligi tesvik etmesi, yeniliklere uyum saglanması, insan
kaynaklarının gelistirilmesi, çevre dostu yatırımların ve teknolojilerin
tesvik edilmesi gibi unsurlar Sanayi Politikası alanında Avrupa
Birligi’nin öncelikleri olarak ön plana çıkmaktadır. Bu nedenle AB’nin
aday ülkelerden sanayilerini yeniden yapılandırmaları ve özellestirme
faaliyetlerini tamamlamaları gibi beklentileri vardır. AB’nin Sanayi
Politikası alanında üye devletlerden en önemli beklentisi ise rekabetçi
sanayinin korunması için gerekli önlemleri almalarıdır.
Bu
baslık altında yer alan hususlar söyle özetlenebilir:
•
Sanayinin yapısal degisikliklere uyum saglamasının hızlandırılması,
•
Topluluk içerisinde girisimciligi destekleyen bir ortamın olusturulması,
•
İsletmeler arasında isbirliginin artırılması,
•
Yenilik, arastırma ve teknolojik gelismelerin sanayi alanına yansıtılması.
Sanayi Politikası aday ülkelerin en kolay uyum sagladıkları alanlardan
birisidir. |
